Εργασία στο Ανεβαίνοντας|Σύνδεση|Επικοινωνία|Όροι Χρήσης|RSSrss
Greek English
Στη φωλιά του Κούκου
Παρασκευή 01/07/16 10:55

Lastpage 1Ο καλύτερος αναρριχητής που συνάντησα ποτέ μου ήταν "ηλίθιος". Τον έλεγαν Renaldo και ήταν τρόφιμος στο Kew Cottages, μια «φωλιά του κούκου» για τους πνευματικά ανισόρροπους, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

 

Έμαθα για την αναρριχητική του ιδιοφυία σκαλίζοντας σ’ ένα γραφείο τους φακέλους των ασθενών. Καθάριζα σεντόνια τότε και πρόσεχα τους τρελούς, μαζεύοντας λεφτά για το παρθενικό προσκύνημα στο Yosemite. Μια σημείωση από έναν ψυχίατρο, μου τράβηξε αμέσως την προσοχή: «Ο ασθενής παρουσιάζει μία εμμονή να σκαρφαλώνει στους τοίχους, τα σύρματα, τις στέγες και τα ταβάνια. Αν μείνει μόνος κοντά σε κάποιο δέντρο, γρήγορα θα το σκαρφαλώσει και μετά δε θα κατεβαίνει.»

Πήγα στο δωμάτιο ελεύθερης ώρας, όπου ήταν όλοι μαζεμένοι και έψαξα να τον βρω. Όταν τον εντόπισα, αντίκρυσα έναν μυώδη τύπο που μελετούσε με υπερβολικό ζήλο ένα μόριο σκόνης στο πάτωμα. Ο ήρωάς μου έμοιαζε με φυτό, κάτι δε πήγαινε καλά. Ρώτησα, λοιπόν και έμαθα ότι επειδή το έσκαγε συνεχώς, σκαρφαλώνοντας τοίχους και δέντρα, του έδιναν φάρμακα για να τον κρατούν «ήρεμο». 

Εκτός των άλλων, ήμουν υπεύθυνος να λαμβάνουν τα χάπια τους οι ασθενείς τρεις φορές την ημέρα μαζί με το φαγητό. Τα δεκάδες χρωματιστά χαπάκια τους έκαναν πιο «ευκολόχρηστους» και μείωναν τις πιθανότητες να κάνουν κακό ο ένας στον άλλο. Αν ακούγεται σκληρό να ναρκώνεις τους ανθρώπους, τα παράπονα στους γιατρούς, αλλά πάντως αυτή είναι η πραγματικότητα στο χώρο της "ψυχικής υγείας".

Δεν άργησα να αναρωτηθώ τι θα γινόταν αν για κάποιο λόγο ο Renaldo σταματούσε τη φαρμακευτική αγωγή του. Μια δοκιμή θα με έπειθε. Επί δύο μέρες τα χάπια του Renaldo κατέληγαν στον πάτο της τουαλέτας και την τρίτη μέρα φάνηκε να συνέρχεται. Σα να επέστρεψε ακαριαία από το μακρινό «ταξίδι» στο οποίο ήταν τόσο καιρό, πετάχτηκε απότομα και με βήμα αποφασιστικό κινήθηκε προς τον τοίχο που κρατούσε την τρέλα μέσα και την λογική έξω από το Kew Cottages. Αφού μελέτησε λίγο το πρόβλημα, μουρμούρησε κάτι ακατάληπτες φράσεις και ένα δευτερόλεπτο αργότερα βρισκόταν πάνω στον τοίχο. Άρπαξα το πόδι του πριν καταφέρει να ανέβει αρκετά ψηλά και προσγειώθηκε μπροστά μου σα γάτα, με ένα ευτυχισμένο χαμόγελο στα χείλη. Προσπάθησα να σκαρφαλώσω το πέρασμα που μόλις άνοιξε, αλλά δεν τα κατάφερα κι έπεσα. Οι κινήσεις πρέπει να ήταν γύρω στο V10. «Δεν έχω δει άλλον να σκαρφαλώνει έτσι! Είναι ιδιοφυία!», φώναξα. «Μπορεί. Αλλά εξαιτίας του θα μας απολύσουν», αποκρίθηκε ο Ratko, ένας Γιουγκοσλάβος νοσοκόμος που παρακολουθούσε τη σκηνή.

Η επόμενη εβδομάδα αποδείχθηκε άκρως κουραστική, καθώς ο Renaldo έστελνε όποιο πρόβλημα έβρισκε μπροστά του στο νοσοκομείο κι εγώ τον κυνηγούσα από πίσω. Παρόλα αυτά έπρεπε να έχω το νου μου ταυτόχρονα και σε άλλους 30 ασθενείς. Η βάρδια μου ξεκινούσε καθημερινά νωρίς το πρωί, όπου οδηγούσα όλο το μπουλούκι από το μπάνιο στα αποδυτήρια για να ντυθούν. Στη διαδρομή ούρλιαζαν και καταρριόντουσαν τους Θεούς που μόνο αυτοί ακούγαν. Το ντύσιμο δεν ήταν ποτέ απλή υπόθεση εξαιτίας ενός ασθενούς που είχε τη μανία να φορά όσο πιο πολλά ρουχα μπορούσε. Μια μέρα τον πιάσαμε να φοράει 14 εσώρουχα, 9 σορτσάκια και 10 πουκάμισα. Ακολουθούσε το πλύσιμο των δοντιών, για το οποίο χρησιμοποιούσαμε μια ηλεκτρική οδοντόβουρτσα. Εδώ είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον Prendergast, ο οποίος μπορούσε να αποσυναρμολογήσει, πλήρως, συσκευές μέσα σε λίγα λεπτά και μετά να καταπιεί τα κομμάτια. Φυσικά η οδοντόβουρτσα ήταν μεγάλος πειρασμός γι’ αυτόν. Και όταν τον έπιανες στα πράσσα, σου έδινε τα κομμάτια με ένα αθώο βλέμμα που έμοιαζε να σημαίνει: «Να πάρει! Αυτό το χαζόπραμα διαλύθηκε από μόνο του στα χέρια μου. Να, πάρε να το φτιάξεις».

Μια μέρα, μέσα στη σύγχυση που επικρατούσε, πήρα τον Renaldo στην άκρη και του έδειξα ένα ζευγάρι αναρριχητικά παππούτσια. Μόλις του φόρεσα το ένα, το πρόσωπό του γέμισε κατανόηση. Ψάχνοντας για το δεύτερο, το βρήκα σφηνωμένο στο στόμα του  Prendergast, ο οποίος είχε ρουφήξει τα κορδόνια σαν μακαρόνια και μασούσε τη σόλα. Έβαλα ό,τι απέμεινε στο άλλο πόδι του Renaldo, του φόρεσα ένα μπωντριέ και τον έδεσα με ένα δεκάμετρο σκοινί. Για το υπόλοιπο της ημέρας αρκέστηκα να καθοδηγώ τον Renaldo ο οποίος ορμούσε σε ό,τι έβρισκε μπροστά του: δέντρα, τοίχους, καμινάδες. Μόλις έφτανε στην κορυφή, τραβούσα ελαφρά το σκοινί και άρχιζε να κατεβαίνει. Το παιχνίδι έβαινε καλώς μέχρι που η δίψα του Renaldo να σκαρφαλώσει όσο πιο ψηλά γίνεται, τον έκανε να λύσει τον κόμπο και να αρχίσει να ανεβαίνει σ’ ένα εικοσάμετρο δέντρο. Από πίσω κι εγώ για να τον φέρω πίσω. Μετά από λίγο καταλήξαμε να αιωρούμαστε σε ένα μικρό κλαδί, με τον Renaldo να προσπαθεί να με απωθήσει με το πόδι του, χαχανίζοντας νευρικά. Μόλις οι υπόλοιποι κάτω πήραν χαμπάρι ότι ο φύλακάς τους βρίσκεται πάνω σε ένα δέντρο, ξέσπασε πανικός. Ο καθένας με την τρέλα του συνέβαλλε, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, στο να δημιουργηθεί το απόλυτο χάος.

Μέχρι να κατεβάσω τον Renaldo από το δέντρο, είχε ήδη καταφθάσει ασθενοφόρο για τους τραυματίες και ο διευθυντής του Kew Cottages με είχε καλέσει στο γραφείο του. Παρά την επιχειρηματολογία μου για το μεγαλείο του κάθετου κόσμου και για το ότι ο Renaldo ήταν ο Mozart της αναρρίχησης, ο διευθυντής συνέχισε να πιστεύει ότι η αναρρίχηση ήταν μια άχρηστη και απολύτως μάταιη δραστηριότητα. Όχι μόνο διέταξε να αρχίσει να παίρνει ξανά ο Renaldo τα χάπια του, αλλά με συμβούλεψε να πάρω κι εγώ μερικά.

Ο Renaldo είχε μονάχα άλλη μια μέρα ξέφρενου σκαρφαλώματος πριν τον «πιάσουν» τα φάρμακα. Για καλή μου τύχη την επόμενη μέρα ήταν προγραμματισμένη να γίνει η καθιερωμένη καλοκαιρινή εκδρομή του νοσοκομείου. Έτσι, έπεισα τον οδηγό του λεωφορείου να μας πάει στα Mount Arapiles. Όταν φτάσαμε εκεί και άνοιξαν οι πόρτες, όλοι ξεχύθηκαν να γνωρίσουν το μέρος. Άλλος όρμηξε στον κάδο των σκουπιδιών, άλλος επιτέθηκε σ’ ένα κοπάδι πρόβατα, ο Renaldo κατευθύνθηκε στα βράχια. Αφού σόλαρε αρκετές διαδρομές, κοντοστάθηκε σε έναν σχεδόν λείο τοίχο τον οποίο οι ντόπιοι αναρριχητές είχαν μελετήσει, αλλά ποτέ δεν τόλμησαν να σκαρφαλώσουν. Ό,τι είδα στη συνέχεια δε θα το ξεχάσω ποτέ: ο Renaldo άρχισε να σκαρφαλώνει στον τοίχο, πιάνοντας τις φάπες και τα τακάκια. Στα μισά περίπου γύρισε το κεφάλι του και μου ‘ριξε ένα ναζιάρικο βλέμμα. Μετά, συνέχισε μέχρι την κορυφή.

Η διαδρομή που σκαρφάλωσε φαινόταν, πράγματι, αδύνατη και ως τέτοια τη θεωρούσαν για αρκετά χρόνια ακόμη, μέχρι που ένας νεαρός Γερμανός αναρριχητής, ονόματι Wolfgang Gullich, κατάφερε να την κάνει. Η διαδρομή, η οποία δόθηκε 5.14 (Χ UIAA) και ονομάστηκε Punks in the Gym, παρέμεινε για μια δεκαετία η δυσκολότερη στον κόσμο. Δεν βρήκα ποτέ το κουράγιο να πω στον Wolfgang ότι, χρόνια πριν την ανάβασή του, κάποιος είχε σολάρει τη διαδρομή, χώρια που δε θα με πίστευε και κανείς.

Όμως ήξερα ότι εκείνη τη μέρα παρακολουθούσα την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια μου. Γι’ αυτό και έβγαλα μερικές φωτογραφίες τον Renaldo να σκαρφαλώνει στον περίφημο τοίχο. Κάποια στιγμή δεν πρόσεχα τα πράγματά μου κι ο Prendergast διέλυσε την κάμερα και μάσησε το φιλμ...  

Αναδημοσίευση από το Ανεβαίνοντας Νο32.

Κείμενο: Greg Child        
Μετάφραση - απόδοση: Γιάννης Κωνσταντάκης             

(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 στα 5)
   Miltos Zervas